Yarın geri kalan hayatımın ilk günü…

Umutsuz olmamalı umutsuz kalmamalı,

Avucunda umutlarla beklemeli insan…

Yaşadığı her saniyenin keyfine varmalı…

Ve bu bir gerçek ki yakîn olmak için uzak olmalı…

En derin ruhlara tayyi mekan yaptıran ebedi eserler.
Kimbilir hangi virane gönülden hayat buldular.
Tek bir mısrası için kaç can gitti;
kaç çınar devrildi acaba ?
Kimisi umudu yaşattı, kimisi hüznü,
kimisi hasreti kimisi keşkeleri..
Her masada bir ah ulan ah sesi oldu mutlaka.
Seni ben ellerin olsun diyemi sevdim denilirken
hep başlar öne eğildi , gözler ıraklara gitti ..

Sol göğsün altındaki cevahir sızım sızım sızladı..
Bedenler dirhem dirhem azaldı ..
Belliki telgrafın tellerine kuşlar konmuyordu artık.
Gitme sana muhtacım , gözümde nursun başımda tacım
diyen dudaklar yoktu ..

Ah o hüzzam şarkılar ..
Ah o boyu devrilesice gecelerin yavukluları ..
Sanki hayat bir şarkıyla başladı , bir şarkıyla bitiyor ..
Azdan az çoktan cok gidiyor.
Ömür bitiyor , hayat geçiyor .

Ey güzel dilber , ey yağız delikanlı !
İster gülmeyi ister ağlamayı seç ..
Ömrün son demine vurdugunda , tek bir söz kalacak
dudaklarının arasında..

Dönülmez akşamın ufkundayız, vakit çok geç..

YAZIK İNSAN KİMLİĞİ İLE GEZENLERE

Gözyaşın dinmedi hiç görüyoru/m/z.

Çektiğin acıyı bilmeyen yok duyuyoru/m/z.

Ama gerçekten seninle ilgilenmiyoru/m/z.

Gerçekten acını yürekte hissetmiyoru/m/z.

Kanma bize Ey Gazze. Güvenme. Ne olur, diren. Diren ve düşme. Düşersen seni kaldırcak kimsen olmaz. Bugüne kadar olduğu gibi yine diren…

Biz sana ağlayamadık. Acınacak durumda olan sen değilsin. Bizleriz. Sen bize de ağla. Bizim halimize de ağla Ey Gazze..!

Mevlam sonumuzu hayr eylesin inşallah..!

Şeref Sidar kardeşimizin Gazzeye Mektup adlı makalesinden küçük bir alıntıdır.